.Серафим Саровский – в миру Прохор
Сидорович Мошнин. Родился в благочестивой купеческой семье. Рано потерял
отца. Ребенком, во время болезни, он увидел во сне Богородицу,
пообещавшую его исцелить. Сон оказался правдивым: во время Крестного
хода мимо его дома пронесли икону Знамения Пресвятой Богородицы, и мать
вынесла Прохора, чтобы тот приложился к иконе, после чего он выздоровел.В 1776 году совершил паломничество в Киев в
Киево-Печерскую лавру, где старец Досифей благословил и указал ему
место, где он должен был принять послушание и постриг — Саровскую
пустынь. В 1778 году стал послушником у старца Иосифа в Саровском
монастыре в Тамбовской губернии.В 1786 году принял монашество и был
посвящен в иеродиаконы, в 1793 году рукоположен в иеромонаха. В 1794
году, имея склонность к уединению, стал жить в лесу в келии в пяти
километрах от монастыря. Подвиги его в это время были: телесные (носил
одну и ту же одежду зимой и летом, сам добывал себе пропитание в лесу,
спал очень мало, во многом имел строгое воздержание, пост), чтение книг
(перечитывание Евангелия, святоотеческого писания), ежедневная долгая
молитва, столпничество. Около келии Серафим развел огород и устроил
пчельник. Житие сообщает о случае, как преподобный из рук кормил медведя
хлебом. Однажды на него в лесу напали разбойники. Узнав, что к старцу
часто приходят посетители, в том числе и вполне обеспеченные, бандиты
решили ограбить келью. Напав на Серафима, они проломили обухом топора
ему голову и сильно избили, в результате чего старец навсегда остался
сильно сгорбленным. В келии для себя они ничего не нашли. Позже эти люди
были установлены, но отец Серафим простил их и упросил не наказывать.В 1807 году принял на себя иноческий труд
молчания, старался ни с кем не встречаться и не общаться. В 1810 году
возвратился в монастырь, но ушел в затвор до 1825 года. После окончания
затвора принимал многих посетителей из монашествующих и мирян, имея, как
сказано в житии, дар прозорливости и исцеления от болезней. Ко всем
приходящим к нему обращался словами «Радость моя!», в любое время года
приветствовал словами «Христос воскресе!».Был основателем и постоянным покровителем
Дивеевской женской обители. В 1831 году сподобился видения Богородицы в
окружении Иоанна Крестителя, Иоанна Богослова и 12 дев. Скончался в 1833
году в Саровском монастыре в своей келии во время коленопреклоненной
молитвы.
Ισχυρό Αραβικά έθνη κόψει τους δεσμούς με την ενέργεια-πλούσιου Κατάρ πάνω Stand No-πόλεμος-με-Ιράν. Δικαιολογημένη; Διαβάστε εδώ: http://bit.ly/2sMhRgB
KAΛΑ..ΑΥΤΟΣ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΙΛΑ ΜΕ ΤΟΣΗ ΓΛΥΚΥΤΗΤΑ..ΘΕΣ ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙΣ..ΠΟΣΟ ΟΜΟΡΦΑ ΕΞΗΓΕΙ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΟΣΗ ΧΑΡΗ ΘΕΟΥ ΛΑΜΒΑΝΕΙΣ.. ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ..».Ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ»
ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ – Π. ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗ
μόλις τώρα
Δημοσιεύτηκε στις 4 Ιουν 2017
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ Π. ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ
_Να δέχομαι τον καθένα όπως είναι;
Μα-μπορεί να πεί κάποιος-άν ο αδελφός μου έχει άδικο,είναι σωστό να με κάνει ό,τι θέλει;
Βεβαίως. Σωστό και φυσιολογικό είναι, διότι ο άνθρωπος ενεργεί σύμφωνα με τον χαρακτήρα του. Όπως η λάμπα φωτίζει, όπως το δάπεδο στηρίζει, όπως ο τοίχος προστατεύει από τον ήλιο ή τον αέρα, έτσι ακριβώς και ο κάθε άνθρωπος ενεργεί ανάλογα με το τι είναι.
Ο νευρικός θα νευριάσει, ο πράος θα σου φερθεί με πραότητα, ο ευγενής θα σου μιλήσει με λεπτότητα, και ο αγενής είναι φυσικό να σου μιλήσει άσχημα.
Όπως στον ευγενή δεν μπορείς να βρείς αγένεια, έτσι και από τον αγενή δεν μπορείς να περιμένεις ευγένεια.
Ο καθένας εκφράζει με την συμπεριφορά του το περίσσευμα της καρδιάς του. Δεν μπορεί να σου δώσει κάτι άλλο, δεν γίνεται να σου δώσει αυτό που θέλεις εσύ.
Άν κάποιος ξέρει να μιλά μόνον άγρια, σημαίνει πως έτσι είναι ο ψυχικός του κόσμος. Όταν εγώ θέλω να μου συμπεριφέρεσαι ορθά, είναι σα να λέγω στο φώς, σταμάτησέ μου τον αέρα, ή στο τραπέζι, βγάλε μου φωνή.
Ο άνθρωπος εκφράζεται όπως ο πατέρας του, η μάνα του, ανάλογα με το κληρονομικό του, με την ζωή που έχει ζήσει μέχρι τώρα. Όλα αυτά πέφτουν επάνω μου.
Αυτό που μπορώ εγώ να κάνω, είναι να δέχομαι τον καθένα όπως είναι, και ιδιαίτερα όταν αντιδρά απέναντί μου, όταν έρχεται εναντίον μου, διότι αυτό μπορεί να με κάνει άγιο.
_Αν σηκώσουμε το Σταυρό μας….
Σε όλους μας ο Θεός δίνει έναν σταυρό, που είναι οι διάφορες σωματικές, ψυχικές και πνευματικές ασθένειες.
Σωματικές ασθένειες είναι οι ποικίλες αρρώστιες του σώματος, για τις οποίες δεν φταίμε εμείς, αλλά αφείλονται σε λόγους οργανικούς. Ψυχικές ασθένειες είναι η φυσική νωθρότης του οργανισμού, αργόνοια, η μελαγχολία, η αδυναμία συγκεντρώσεως του νού.
Πνευματικές δε αρρώστιες είναι ο εγωισμό, ο φανατισμός, η υπερβολική τάσις για κάτι… Απο τις τρείς αυτές κατηγορίες φοβερώτερες είναι οι πνευματικές ασθένειες, γιατί είναι βαθύτερες. Εάν θέλωμε να μας φύγη αυτός ο σταυρός των ασθενειών, δεν θα το καταφέρωμε, μόνο θα χάσουμε τα χρόνια μας. Εάν όμως τον σηκώσουμε, θα προχωράμε στον αγώνα μας, και όλη μας η ζωή θα γίνη μια γεφυρούλα που θα μας περάσει στον ουρανο